|
Hoewel waterbedden minder ontvankelijk zijn
voor huisstofmijt en ze voor een aantal personen
een zachte nachtrust verzekeren (in ziekenhuizen
gebruikt men ze om doorligwonden te voorkomen),
hebben ze enkele belangrijke nadelen.
Eerst en vooral moet het water regelmatig vervangen
worden. Bovendien moet het opgewarmd
worden, om een koud gevoel te vermijden.
Gemiddeld verbruikt een waterbed 750 kilowattuur
per jaar. Dat is evenveel als jaarlijks voor de
verlichting van een woning nodig is. Tenslotte zijn
niet alle draagstructuren geschikt voor waterbedden,
vanwege hun gewicht.
KUSSENS, DEKBEDDEN EN DEKENS
Kussens zijn gevuld met natuurlijk materiaal (veren,
dons, wol, zijde, speltkaf, boekweit, katoen, natuurlatex)
of met synthetisch materiaal (chemische latex,
polyester, polyether). Natuurrubber wordt in
combinatie met katoen gebruikt, om de kussens
zachter en veerkrachtiger te maken.
Als vulling voor hoofdkussens hebben wol, zijde,
boekweit en speltkaf de voorkeur. Bij dons en veren
moeten we rekening houden met een mogelijke
dieronvriendelijke productie (zie ook verder).
Sommige mensen zijn ook allergisch voor veren.
Dekbedden vergen minder tijd om het bed te
dekken dan lakens en dekens. Wel moeten ze
regelmatig verlucht en onderhouden worden. Voor
de vulling van dekbedden worden verschillende
materialen gebruikt: synthetisch (polyester), dons,
katoen, wol, zijde en kamelenhaar. Het is niet
makkelijk om uit te maken wat de beste vulling is.
Synthetische dekbedden doen transpireren, laden
elektrostatisch op en zijn gemaakt van een niethernieuwbare
grondstof.
Echte donsdekens zijn licht, maar kunnen bij sommige
mensen allergieën ontlokken en het verzamelen
van de veertjes gebeurt meestal niet diervriendelijk.
Zestig percent van alle dons is afkomstig van
eenden en ganzen die levend geplukt worden.
Pluimen doet de dieren pijn en veroorzaakt stress.
Tot op de slagpennen na worden ze helemaal kaalgeplukt,
waardoor ze van hun natuurlijke bescherming
worden beroofd. De rest van het dons is
afkomstig van geslachte dieren. Slechts een heel
klein deel komt uit verlaten nesten van dieren in
het wild (zgn. eidereendendons).
Veel dekbedden worden behandeld met siliconen,
een soort rubberachtige stof, waarvan de productie
milieubelastend is.
Dekens zijn gemaakt van wol of synthetisch materiaal.
Wol heeft, als hernieuwbaar en gezond
materiaal, de voorkeur. Elektrische dekens en
dekbedden verbruiken gemiddeld 85 kilowattuur
per jaar. Ze zijn niet alleen vanuit energetisch
standpunt een boosdoener, maar ook vanuit gezondheidsstandpunt,
omdat ze je lichaam langdurig
blootstellen aan elektrische velden.
|